Ettiğim sözlerin hiçbiri gönlümden geçmezken

Çırpınırken zindanlarında kara bir boşluğun

Ben, yokluğunda var olduğunu sanan bir yokken

Ruhsuz gezerken avareliğiyle sarhoşluğun

Ne satırlar yetiyor derdime ne de dizeler

Biçareliğimle mısralarda boğuşur oldum

Ruhumu anlatıyor karanlığıyla geceler

Umutsuzluğa düştüm de filizlenmeden soldum

Derken bir gece bir ışık yaktım karanlığıma

Kendimle buluştum derinlerde gördüm gerçeği

Dermanımı buldum sarıldım sonsuz aşkına

Aşkla gözyaşı döküp filizlendirdim çiçeği

Meğer nasıl yokluklarda gezmişim amaçsızca

Şimdi ben pare pare bölündüm dolandım durdum

Onu beyin kıvrımlarımda aradım umutla

Yakında, her şeyin bire vardığı yerde buldum

Fazla yükseklerde dolaşmak nefesimi kesti

Kendimi zindana kapattım saldım ruhumu

Mizan misali biri alçaldı biri yükseldi

Doğan güneşin aydınlığında çizdim yolumu

Manasız mekanlarda zamansızca yaşarken

Maneviyatla dolu sellerde boğulur oldum

Benim olmayan yıldızlara isimler takarken

Gökte parıldayan bir yıldız da şimdi ben oldum

Bir uzun çizgi çektim kara mazinin üstüne

Hiçbir şey bilmediğimi bilmez idim öğrendim

Ölümü arzular oldum, değil körü körüne

Kendimle bir savaş verdim, geçmişime direndim

Ölümü öldürdüm inanarak ölümsüzlüğe

Bir amacım oldu, sevdam uğruna koydum canım

Ayrılık zamanı, gidiyorum Ona hasretle

Sevinç ve korkunun ahengiyle çıkıyor canım.