Kahve içercesine
Gittin,
Bir kahve içimi kadar kolayca
“Gitme” demek kâr edecek olsa
İnan bakmazdım ardından öylece
Gidişine alışmak kolay mı sanırsın?
Bakma öyle aldırış etmediğime
Bakma öyle ne olur, bakma öyle!
Yokluğunu yudumlamaktayım
Dibindeyim boş fincanların
Dibi yok ya sensizliğin
Mütemadiyen boşluktayım
Sen son yudumum olacaktın
Kahpe dünyadan çektiğim içime
Kahve içercesine…
Alışmak kolay mı sanırsın?
Dibindeyim koca dünyanın
Şimdi anladım,
Kahvenin dibi neden acıdır…
Gidişine emare, kahveden aldığın son yudum…
Gittin!
Ve ben sonsuz bir kâbusa uyudum.
Şimdi içer kanımı sensizlik yudum yudum
Bir kahve içimi kadar kolayca…
Kahve şiiri, çok sevilen birinin ölümün ardından yazılan içli bir sızının sesidir. Fikrimce, bunu ancak sızının sesinden ruhunu şevke getirenler anlıyor.