Taş dahi hakikate kulak yetirir

İstemeyen bin dereden bin su getirir

Gün gibi ortadayken güneş yadsınmaz

Güneş gibi hakikat balçıkla sıvanmaz

Yaşanmaz muammayla bihaber sonundan

Ruh dahi hissetse kaçar gider canından

Sen gibi, mevcudatı oldu bitti zanneden

Sonunuz yokluk olur, sizi budur kahreden

Yapışır sonunda canı gibi dünyaya

Sonunda verir canını, kaçsa da aya

Zerre dahi senin hizmetinde döner

Eğer bilen o ise, istese şimdi söner

Tabiat seraskerdir, değilse elin altında

Ne korur kendini, ne zarar verir sana

Akıl erdiremeyen hemen inkara başvurur

Sonra geç olur, başını taşa vurur

Ya her zerre kimyager, kozmonot, kumandan

Ya da hepsine hükmeder tek ve eşsiz Yaradan

Her şeyin başı vardır amma ki mahluk ola

Yaradan’a baş, son olmaz; ola ki inkâr ola

Burası dar-ı imtihandır böyledir ferman

Gel fermana uy sen, olmayasın pişman