Dün gece beni görmedin mi?

Sana göz kırpan yıldız bendim

Beni görmen için çırpındım

Tutunamadım o kayan yıldızdım.

Sabah pencerene geldim

Seni uyandıran bülbül idim.

Perdeni açtın, içeri girdim

Odanı aydınlatan güneş bendim.

Sen sahiden beni görmedin mi?

Bütün öğleden sonra sırtını dayadın bana

Bahçedeki koca çınar bendim.

Ne güzel uyudun kucağımda.

Sonra serince estim

Affet üşüdünse eğer.

İkindide esen rüzgar bendim.

Sonra bahçedeki koklaşmalarımız

Onları da mı unuttun?

Ben bahçendeki en güzel güldüm

Sen beni kokladın ben sana güldüm.

Hatırlamıyor musun sevdiğim?

Haftalarca bana dayanarak gezdin?

Hani ayağın incinmişti ya,

O dayandığın eski değnek bendim.

***

Artık sana çok uzağım.

Önce yıldızlara bakmaz oldun

Sonra o çalar saat uyandırdı seni.

Niye güneş görmez eve taşındın ki…?

Bahçedeki çınarı kestiler.

Cayır cayır yandı, biliyor musun?

Artık kimin kucağında uyuyorsun?

Rüzgar estiğinde pencereni kapama,

Koca dağlar düşüyor sanki kafama

O bahçedeki gül…soldu!

Niye sulamadın ki onu?

Ayağın iyileşmiş geçmiş olsun

Sen at o değneği, ambarda dursun.

Bunu da mı yapacaktın bana?

Ben sana pervane idim.

Dönerdim etrafında yana yana…

Sen ise ittin beni kenara.

***

Ah sevgilim!

Yine de vazgeçmedim sevmekten seni

Şöyle bir bak etrafına

Belki de görebilirsin beni…

Bir ben var ki bilmediğim bir yerlerde

Ben olmaya çalıştığım ıssız gecelerde

Bir ben ki:

Dalgaların durmadan aşındırdığı

Yonta yonta;

Yılların acıya alıştırdığı

Yıllar yılı arar dururum nafile

Aradığım ben bir yerlerde var, diye…

bir yaşanmış an bıraktım

üstünde parmak izlerim

kanlı ellerim!

katilinim ben!

yaşatamadığım için

seni öldürmeliydim…

Dert etme arkadaş

Akan su, doğan güneş bize yoldaş

Her karanlık gecenin vardır sabahı

Her hasretin elbet olacaktır vuslatı

Ortalık zemheri ve karanlık

Ay ve yıldızlar sükut etmiş

Şafak vakti olur aydınlık

Gönül kederi kendine yoldaş etmiş

Akan suların gelir sonu varınca denize

Kıyıda bir ceylan pınardan su içerken

Serin ve soğuk hava girer genze

Ben ceylanın derdini huşuyla dinlerken

Sonsuz olan sevgidir, sadece sevgi

Geri kalanların fanidir hepsi

Kulağıma gelen hoş bir ezgi

Derdimi iniliyor sanki

Ezgiye şöyle kulağımı verdim

Kıyıdaki çiçeklerden bir demet derdim

Ceylanın kalbine giriverdim

Kalmadı artık kederim derdim

Gözlerimi açtım baktım semaya

Ceylan başlamış bir güzel dansa

Sordum nedir bunun sebebi

“Gün doğdu hasret bitti” dedi.  

Takvimler yirmiyi gösteriyor

Yirmi yaşın yirminci gününde

Yirminci günün yirminci saati

Herhangi bir gün işte, sıradan

Demek ki yirmi yıl geçmiş aradan

Yirmi yaşında olan ben miyim?

Oysa ne değişti ki bende?

Bugün de aynısı var

Dün ne vardı ise serde

Anladım!

Kırkıma gelsem de ben benim

Yaşlanan yalnızca tenim

Bana ‘büyüdün’ demeyin…

Saatler hızla ilerliyor, tik tak.

Hadi, savaşla savaş, durma da kalk.

Ne varsa yaşadığın, külli bayat.

Kır beynini tutan zinciri, kır at.

Zaman bir gemi, sen kaptanısın

Ulaşılmazlara yol almalısın…

Rüzgar lehine, tutan yok, demir al

Aklın kılavuz, imanın amiral

Ölümsüz besteni yaz buzlara

Sevgi çalsınlar, söyle şarkılara

Buz dağları eritirsin güneşle

Ve buz kalpleri, sıcak bir gülüşle

Varınca menzile, kır dümenleri

Bakma artık geri, yak gemileri

Arkanda ordu misali deniz var

Önünde de deniz gibi ordular

Zaman dursun şahit olsun yıldızlar

Muhabbet nefrete galebe çalar

Ve biter savaşlar ve biter kinler

Yürek bahçelerinde biter güller.

Hey sen hey oradaki güzel!

Bana güzel şeyler söyleyen sen!

Beni olmadığım kadar büyüten

Beni olmadığım kadar büyüleyen

Hey sen hey oradaki güzel

Neden bu kadar tatlısın?

Beni bu kadar sevişin neden?

Ne güzelmiş sevmek oh be!

Asık surat demek değil artık gece

Buruk bir kalp ile gülümsemek

Ve kanayan gözler yok artık

Hey sen hey güzelim benim

Hayatıma hoş geldin!

Ne kadar kısa bir manzumenin şairleriyiz

Bugün var, yarın yok; her an gitmekliyiz.

Hayat bir an ki; dingin, kısa ve sürgün

Ne çabuk geçiyor zaman, yıl, ay, gece, gün…  

Çöl gecelerinde elmas gibi parıldar şehirler

Turkuaz gündüzlerden geçilir berrak gecelere

Uyurken düşlerin en derininde ve kuytusunda

Efsunlu bir dilden dinlenir sonsuz masallar

Raks eder Beyrut güzeli tüm endamıyla

Denize düşen gölgesi midir bilemezsin

Her kıvrımında görülür aynı rüya

Alır ruhunu götürür, uyanmak istemezsin

Yanan şamdanlar bir bir söner

Eyvah geceler bitmekte midir çölde?

Yanan artık kandiller değildir

Aşk tütsüsü sabaha kadar tüter

Gece bitse de aşk bitmez çölde

Güneşlerin en büyüğü kalbe doğar

Gözlerin göremediği ne var ise

Yaşanır düşlerin en derinlerinde

Aşk insanlar gibi; doğar, büyür ve ölür…

Ölüm nedeni; ya acı bir ihanet

Ya da faili meçhul olmayan bir cinayet…

Ölümler ve doğumlar, her gün binlercesi

Kimi yürekler kısır, iktidarsız

Kimilerinin bir çok çocuğu var

Kiminin ise yok kimsesi

Aşklar insanlar gibi…

Kimi devleşir efsanelerde

Kimi dalından koparılmadan solmuş 

Pembe güllerle birlikte

Gömülmüş aşk mezarlıklarına…

Kimi de daha doğmadan ölmüş…

Mezarlar dolu ve ziyaretçisi az

Aşk ölünce, ardından konuşulmaz..

Üzülmez kimse, aşk hakkıyla yaşanmışsa

Gereği yapılmış ve de alnı açıksa…

Aşk insanlar gibi, yaşar ve ölür

Taşımaz kimseyi ve onu kimse taşıyamaz

Büyür belki, sonra ölür ama asla yaşlanmaz

Ve her aşk kendi bacağından asılır en sonunda