*Uzanır beyninde kıvrım kıvrım patikalar                     

*Kaybolur labirentinde varlık düzleminin         

*Doğru, dikenli yoldur; yalansa çıkmaz sokak

-Hakikat menziline, ha vardı ha varacak…       

*Akıl, âmâ yolcu, karanlıkta ışık arar   

*Duyduğu gerçek değil, yankısıdır sesinin        

*’Nasıl’ı, batıl tasvir; ‘neden’i keskin bıçak

-Suâline cevabı, ha buldu ha bulacak…

*Zor seyahattir hayat, keskin keskin virajlar

*Hızını alamazsın, kasislidir zeminin     

*Azmin bir kuru söz, umut boşa mı çıkacak?

-Cemre düştü, nevbahar, ha çıktı ha çıkacak…

ellerimi uzatıyorum göğe

göğün açılıyor kapıları

giriyorum hemen içeriye

unutuyorum anı, mekânı

dolaşmıyorum fazla, semada

çok engin ve sonsuz, hayâl gibi

yere bir merdiven var, fezada

merdivenin sonu, yerin dibi

yer sağlam, güvenli ve kuvvetli

ama sınırlı, dar, kaypak zemin

ne fezada var ne de yerdeydi

o hissettiğim hakikat demin

ne var acaba aralarında

yerin ve göğün ki, ayrılıyor…

bu zamanda ve de bu mekânda

her şey bir şeyi, hep haykırıyor

duvarsız ayrılıyor mekanlar

zaman her yerde bir akmıyor ki

yerde de çok kıymetli sırlar var

sırrı arıyor akıl kepçesi

kulağını ver göğe, bas yere

dinle kâinatın konserini…

bir şey var ki, görünmüyor göze

fakat geliyor her yandan sesi

insan kalp, mide, beyin arası

seyeran eden tuhaf yaratık

uyan! uyan! uyanma zamanı…

hayal perdesini yırt at artık.

Ey sevgili! Şak olur kalbim işaretinle

Güler bu solgun yüzüm, güler beşaretinle

Başımda gezsen her an, çiğnesen de yücelsem

Yücelsem de ufkuna bir kez tecessüm etsem

Bende istidat yok çendan, sen lutfet, kerem et

Tenezzül et diyemem, sadece bir nazar et

Zira kanadı ciğerim hasret solumaktan

Ah! Firakın ne acı şey, beter kahrolmaktan

Gurbet yaşarım, sen de gurbetsin bu diyarda

Visaline eremeyen, helakta hakeza

Senden bihaber olan, ne zelildir, ne fena

Seni tanıttırana , binlerle hamd ve sena

Sebebi hilkatisin feleğin, nevi insanın

Gaye-i hayalisin idrakli aşıkların

Sen gibisi görmedi, aşıktır cihan sana

Aşık hem bu deli, cibal, nücum, zerre sana

Takat yok, iştiyakım inletir semaları

Hak aşkına Sevgili, cemalin göster bana

Liyakatim yok ise kör olayım dilerim

Seni görmeyen gözü, bundan gayrı neylerim

Çağırsan bir gün şarktan, garptan koşar gelirim

Yolda kalıp ölürsem, sana varır hayalim

İcabet etsen çağrıma , ne yüce izzetin

Ah! Mahrum bırakırsan, sahibim yine sensin

Bu şiir sana ve senin

Kelimelerin en güzellerinden seçtim

Bir bukete çiçek seçercesine

Bilirsin!

Kelimelerle dans etmeyi severim

Lakin, seninle dansı tercih ederim.

Tango değil, daha içten, daha duygulu

“Careless Whisper” eşliğinde son dans

“Ve bir daha asla dans etmeyeceğim”

Duyarsın!

Şiirimde sana seslenirim

Elimi uzatırım, yakalarsın

Gül ki, diken batmasın tenime

Gül ki; en sevdiğim çiçektir…

Senin papatyaları sevdiğini biliyorum

Papatya gibi olduğunu da

“Beyaz ve ince”… İşte bu tango…

Ve aşk rüzgarı esince

Papatyalardan fal bakarım

Seviyo…Sevmiyo..

Gerekirse bir fazla, bir eksik sayarım

Zoraki, ‘seviyor’ çıkar…

Aksini düşünemem…

Ve unutma!

Bu şiir sana ve senin.

Sanırım Seni Seviyorum…

Her sabah aynalarda başka yüz

Bu gün, her gün mevsimlerden güz

Hesaplar alt üst, dünya dümdüz

Yokluğun semtinde doğaldır muhâliyet

Muhâllere gark olmuş bir grup kemmiyet

Anlaşılmaz, karışık, muammaymış hayat

O hayat ki, pürheves, nefsi, boş, bayat.

Git gel sittin sene, kalk ve yat

Sen gel anla bir şey, anlayabilirsen

Anlatacak bir dost, dost bulabilirsen.

Ah nasıl iş bu! Dünya hepten dessasmış

Ben, sen, cümle alem, hepten ona kanmış

‘Var eden budur’ diye, sebeplere dayanmış

Sen neymişsin, var etmişsin beni tabiat ana(!)

Seni de yaratan var mıdır, (bir düşün) acaba?..

Işık şarktan doğarken, garptan reflektör yanmış

Medeniyet denen yalanı, şarklı hakikat sanmış

Üç kuruş safahata, bütün mukaddesatını satmış

Yalnız libas ile olunmaz, uygar ya da mürteci

Bu akılla millet seyreder, bir ileri, hep geri…

Yine fena oldum, susayım en iyisi!

Söz ola baş kestire, düşünüle gerisi

Akil olan başlar, anlasınlar ye’simi

Hak olsun diye ettim, ettimse bir kaç kelam

Gönül eri dostlara, hak yolundan vesselam…

ağlasam bin gözle yokluğuna

ansam bin yürek çarpıntısıyla

ağlasam, seni incitmeden ama

beklesem seni bin sene de olsa

fark eder misin beni?

kapını çalsam, yüreğini de.

açar mısın, alır mısın içeriye?

gözlerimle kenetlensem gözlerine

sözlerimle eşlik etsem sözlerine

fark eder misin beni?

-geçmişi görebilir miyiz?

-elbette.

 sana bir sır vereyim:

 gökteki yıldızlarda

 mazi saklıdır

 gözler, geçmişe değil,

 geleceğe yasaklıdır…

***

-peki ya hayaller?

-mazi ve müstakbel

 kapıları açıktır hayale

 hayal dünyasına giriver

 asır olur, an-ı seyyale

***

-umutlara ne dersin?

-umut hayattır

 umudun menbaı hayat

 umut yoktu mahda da

 maha çıkmadan hayat

nedir anladığın zamandan, heyhat?

ey sorgucu söyle, nasıl geldi hayat?…

Hiçbir şeyi sevmedim İstanbul’u sevdiğim kadar.

Uğruna İstanbul’dan bile vazgeçtiğim bir güzel var.

Kız kulesine mahkum etse de aşkı o güzel.

O zindanda kalırım azat edene kadar.

Kararsa da akşam vaktinde semalar

Ve saman alevi ansızın sönse de

Unutma geceleri de ateş yanar

Ve sönmüştür bin yıllık ateşler bile

Ne var ki bu yerlerde sana kalan

Ve sona kalan bir hiç değil mi ki

Hiçlere talip olmak mıdır hakkın

Hem hakkın mı hiç yere kırmak beni

Şimdi gel söndür ateşi

Akşam da gel sabah da gel

Körükle aşk ateşini

Tam bin sene geçmeden gel

seni seveyim diye, kalbimi kalp eyledim

perhiz-i aşk ile senelerdir bekledim

ki istedim gelesin ve tek sen olasın

hissimi mecruh ettin, sen gelmedin

bilemezdim uzak olacağını benden de

sebepler sükut etti, kudret geldi dile

uçtu da can kuşu, konuverdi diyarına

kış etme ne olur, bırak bahar gelsin

Mecnun, ben gibiymiş çöllere düşmüş

Ferhad bana benzer, dağları delmiş

Bana yetişmez Kerem, Aslıyı kül etmiş

Güçsüz güçlüye benzer, teşbih böyledir