Bir aşk var içimde
Bir pişmanlık
Bir öfke
Bir acı
Bir ah
Bir aşk var...

Bir sen var içimde
Bir ayrılık
Bir hüzün
Bir yara
Bir yas
Bir sen var...

Bir ben var içimde
Bir serseri
Bir hazin
Bir deli
Bir hiç
Bir ben var...

Hele bir otur...
Son bir sözüm var...
Dehrin derinine doğru hızlandıkça hayat
Zehrin derinime doğru bir yol aldı
Kerre kadar kerre geçse de saat
Dilimin ucuna takılmış bir "la" kaldı...
Düşmüyor dilden, düşmüyor isyan cümlesi
Aldığım verdiğim nefesler ziyan cümlesi
Tokadını yemişim feleğin ben tokadını
Ağlamaklı sözlerim hep giryan cümlesi...
Zatıma gelmiş bütün lanet ezelden
Kanıma girmiş hazan ne gelir elden
Canıma gülzar koksa o cennetlerden
Yadıma düşer yine hüzün bestesi...
Sözüm yetim, özüm yetim, yetmiyor
Hayat buhran, halim yaman, çekmiyor
Gözlerde yaş, kalpte sızı bitmiyor
Önüme geldi, özüme çarptı ölümün sesi...

Gel dostum

gidelim seninle buradan

gidelim ve hiç dönmemek üzere

yemin edelim şark ve garp üstüne

Gel dostum

sade ve sadece imanını al yanına

azığımız olmasın başka

tedbirimiz olmasın

ağlamasınlar ardımızdan

aman ha kimseler duymasın

bilmesinler gittiğimizi

ve dönmeyeceğimizi bilmesinler

niyetsizce ve hedefsizce gidelim

yola revan olalım sadece

ram olalım kadere

kederi ve hüznü yoldaş edinelim

aman ha gidiyorum diye sevinme

dağları, yolları, güneşi ve ayı

ağaçları, kuşları, fil ve karıncayı

dost edinebilirsin

ama çok sevme onları

hiçbirini çok sevme

aman ha alma gönlüne

aman ha sevdirme kendini kimseye

gel dostum

dilinde bir zikir

ve bazen mırıldandığın bir ağıt olsun

müziğini de getir yanında

aman ha kimselere duyurma

içinden söyle, ruhuna dinlet sadece

gel dostum

beraber gidelim bu yolda

birlikte olalım fakat

mücerred olsun ruhlarımız

yolumuz bir olsa da

afakımız bir olmasın

yalnız öleceğiz dostum

yalnız yürüyelim lütfen

yalnız yürüyelim

lütfen…

Gel dostum…

Unut artık, düşünme
Yutkunmak zor olsa da
Bir çırpıda sil onu
Aklının bir köşesinde
Aman kalmasın izi
Unut artık, düşünme
Bağrındaki sızıyı
Yüreğindeki acıyı
Bu anlamsız hasreti
Unut artık, düşünme
Faydasız umutların
Bekleyişin anlamsız
Farkındaysan yalnızsın
Ve öyle de kalacaksın…

Boğaziçinde çek içine
Buz gibi nefesini ateşin
Yaktığı yalnız ben değilim
Yalnız sen değilsin
Biz değiliz yalnız…

Boğaziçinden çık şimdi
Uç başka diyarlara
O masumiyetini kaybetti
Ben kaybettim
Biz kaybettik…

Ne kaldı ki geriye
Martılar da olmasa
Boğazın misafiri kalmazdı
Aşıklar gittiğinden beri
Sandallar da hep yandı…

Boğazım düğüm düğüm
Sarhoş da olunmuyor
Yalılar sahipsizmiş
Oltalar çekilmiş hep boş
Üstelik sensiz de ölünmüyor…

Ölsek de Boğaziçine gömülsek
Boğazımıza kadar
Sensizliğe gömülsek…
Sessizce ölsek..
Boğaziçinde…

***
Umut Yavuz, Ocak 2010,
İstanbul’dan giderken..

If you wait, the seed sprouts
A flower grows up
You feel charmed with its smell
If you wait, the seed sprouts

If you wait, troubles end
Only taste could remain
Of the pains and aches
If you wait, troubles end

If you wait, the day comes
You meet with the beloved
You hug eachother by longing
If you wait, the day comes

Dünyada kalmasın

Hiç başka sevenim

Her şeyimi alın da

Bana annemi verin!

Bulutlar tek renk bugün

Karanlığım hep tek renk

Ruhuma çökmüş hüzün

Azap cehenneme denk

Yalvarırım ey yazgı

Gideyim yol ver bana

Gidersem biter acı

Farz artık sefer bana

Yine yollar yoldaşım

Sormaya yok mecalim

Dağlar sadık sırdaşım

Ya Rab neden bu halim?

Baki değilim dünya

Sen de baki değilsin

Yollar uzun ben yaya

Hızlı dön de yol bitsin.

Neredesin baba?

Bir bilsen yokluğun ne acı.

Ter kokunu özledim baba

Ter kokun ki dertlerimin ilacı.

Sokaklarda geziyorum korkusuzca

Alnım ak, karnım aç..

Adımlıyorum sensizliği

Fakat alışamıyorum.

Sesin yankılanıyor,

Başımı okşuyorsun paslı ellerinle

Neredesin baba?

Bir bilsen yokluğun ne acı

Ter kokunu özledim baba

Ter kokun ki dertlerimin ilacı

Geceler uzuyor, uzadıkça yokluğun

Karış karış geziyorum sokakları,

Bir iz arıyorum geçmişten,

Senden kalan bir iz.

Beyhude, bulamıyorum.

İstanbul çekiyor içine beni

Ben çekiyorum içime İstanbul’u

Yalnızca yokluğunun sıkıntısını çekemiyorum

Sesin yankılanıyor

“Oğlum” diyorsun.

“Korkma ben varım”

Korkmuyorum baba hiçbir şeyden

Senin yokluğundan gayrı.

Neredesin baba?

Bir bilsen yokluğun ne acı

Ter kokunu özledim baba

Ter kokun ki dertlerimin ilacı

Ne hayallerim vardı oysa

Sen yanımda, ben şoför koltuğunda

Öğretecektin bana, araba kullanmayı.

Vida sıkmayı, pense tutmayı,

Tamir etmeyi bozukları..

Düşecektim, tutup kaldıracaktın

Başımı okşayacaktın, paslı ellerinle

Güvenecektim böylece kendime

Neredesin? Elini versene.

Ben yalnız, biçare, İstanbul delisi

Ne sen varsın ne de ellerin.

Ne Haliç alıyor beni kucağına

Ne Galata okşuyor başımı.

“Ey oğul” demiyor bana Fatih.

Ve Üsküdar da ağlamıyor

Bakmıyor bile karşı yamaca.

Beyoğlu ise halinden memnun

Bey’in oğlu ne de olsa

Mağrur mağrur bakar ve küçümser..

Belki bana Eyüp, belki Karacaahmet gülümser.

Parke taşlı sokaklar, yalılar, viraneler

Bilmiyorum ne anlar acıdan, neyi heceler

Bir acı ki salar içime İstanbulum

Gözlerim dalar içine İstanbul’un

Ve sen gelirsin aklıma baba

Bir bilsen yokluğun ne acı

Ter kokunu özledim baba

Ter kokun ki dertlerimin ilacı…