İZDÜŞÜM

İÇ-YATAK ODASI-GÜNDÜZ – Sahne 1

Etraf dağınıktır. Yatakta yatmakta olan UMUT huzursuz bir şekilde uyumaktadır. Yatağın başucunda çalışma masası, kitaplık, dün gece yenmiş olan yemeğin bulaşığı ve masa lambası, masa lambasının yanında da bir ajanda görünmektedir. UMUT uykusunda konuşur.

UMUT

Uyuma… Uyuma…

Ve uyanır. Yüzünde buruk bir tebessüm vardır. Yatakta bir süre düşünceli bir biçimde hareketsizce tavana bakarak kalır. Yoğun düşünceler içindedir.

UMUT’UN DIŞ SESİ

Hiç uyanmak istemediğiniz bir rüyadan uyanmak kadar zor başka ne olabilir ki? Ve üstüne üstlük (vurguyla) her sabah aynı şeyi yaşamak zorundaysanız? (Derin bir “of” çekerek yatağın içinde doğrulur. Çalışma masasındaki ajandayı alır.) Evet ben her sabah ama her sabah aynı şeyi yaşıyordum. (Ajandanın arasındaki kalemi çıkartıp yazmaya başlar) Yaşadıklarımı yazmam gerekiyordu. Daha sonra bakıp hatırlamam gerekirse diye. (Buradan sonra UMUT, ajandaya yazdığı yazıları okuduğundan DIŞ SES şimdiki zaman kullanarak devam eder.) Aynı şeyi görüyorum. Aslında aynı şeyi görüyorum demem pek de doğru olmaz. Gördüklerim her gece değişiyor. Zira her gün ne yaşadıysam aynı şeyleri gece yatağıma uzandıktan sonra da bir bir yeniden yaşıyorum… (Bir süre duraklar) Gerçekten, bir bir yeniden yaşıyorum. Tek bir fark haricinde. (Buradan sonra UMUT, kalemi düşünceli bir şekilde ağzına götürür. Bir süre o şekilde bekler. Ve kalemi ajandanın arasına koyup, ajandayı da aldığı yere koyar.) Artık iki hayatım mı var, varsa hangisi gerçek olanı ben de bilmiyordum. Ama sanırım biri diğerinin izdüşümü olan iki farklı hayatım vardı. Tek bir şey hariç iki yaşanmışlıktı benim hikayem. Önceleri rüya gördüğümü sanmıştım ama artık bunun rüyadan da öte bir şey olduğuna inanıyordum. (Yataktan kalkar.) Offf… Aklım karmakarışık! Ve artık aklıma da güvenmiyorum. (Karanlık)

İÇ-BANYO-GÜNDÜZ – Sahne 2

Karanlık. Işık açılır. UMUT banyoya girip lavaboya doğru yaklaşır. Banyo dekorunda fazla detay yoktur.

UMUT DIŞ SES

Beynim beni yanıltıyordu. Bu benim kuruntum değil, hissediyordum. (Musluğu açar. Yüzünü yıkar.)

Aynadaki yansımasına bakar ve beğenmeyen bir ifadeyle görüntüsünü süzer.

UMUT DIŞ SES

Hiç kimseye olmayan bana mı oluyordu yoksa? Hayat ile hayal arasında mı kaldım yoksa hayal ile hayat arasındaki farksızlığı bir ben mi görüyordum? (DIŞ SES duraklar, UMUT aklına aniden bir şey gelmiş gibi gözlerin başka yere kaçırır. O bir süre öyle beklerken aynadaki görüntüsüne de belirgin bir yakışıklılık hali gelir) Peki ya başkaları da var mıdır benim bunca zamandır gördüklerimi gören? (Aniden karar vermiş gibi) Bu muammayı çözmeliydim.

Der ve aynaya bakmadan yüzünü kurular. Banyodan çıkar ve banyonun ışığını kapatır. Yine karanlık.

İÇ-GÜNDÜZ-SALON – Sahne 3

UMUT salonda büyükçe bir masada dizüstü bilgisayarın önündedir. Yanında büyük bir ayna vardır. Aynadaki yansımadan salonun dekorunda bulunan koltuklar, televizyon vs. gibi şeyler görünür. UMUT internette bir arama motorundan araştırma yapmaktadır. Arama yapacağı bölüme konuyla ilgili İngilizce veya Türkçe anahtar kelimeler girer.

UMUT DIŞ SES

Yaşadığım bu şey neydi? Çift kişilikli ya da şizofren falan mıydım yoksa? Ama şizofrenler rüyalarında çift kişilik yaşamazlardı. İyi ama rüya neydi? (Arama motoruna “rüya nedir?” yazar. ) Hangisiydi: Uyandığım zaman biten şey mi yoksa uyandığımda başlayan şey mi?

UMUT aradığını bulamaz ve sıkıntıyla ellerini yüzüne koyar. Bir süre öylece kalır. Sonra dizüstü bilgisayarın ekranını hırsla tutup kapatır ve hızla masadan kalkar.

DIŞ-GÜNDÜZ-SOKAK – Sahne 4

Umut havaya uygun şekilde giyinmiştir. Sokakta insanların arasında kalabalığın içinde yürümekte ve etrafından geçip giden insanları süzmektedir. Yanında gelip geçen genç ve güzel kızlara bakıp laf atar.

UMUT

Yok yok kesin rüya görüyorum (sesini yükselterek) Gerçek olamayacak kadar güzelsiniz siz.

Kızlar UMUT’un yanından konuşmalarına devam ederek geçip giderler. UMUT’u duymamışlardır. Uzaklaşırlar. UMUT bozulur. Dönüp yoluna devam edecekken bir çocuk ona çarpar. UMUT adeta savrulur. Ama refleksif bir şekilde

UMUT

Pardon, ben yanlışlıkla…

Diyecek olur. Çocuk ise aldırmadan uzaklaşır. Sanki bir çarpışma olmamış gibi devam eder. UMUT yine bozulur. Tam bağırmak veya küfretmek için ağzını açtığı sırada bundan vazgeçer. Ve dönüp yoluna devam eder. Yolda yanında geçen bir iki kıza daha bakarak yürür.

UMUT DIŞ SES

Hayatı seviyordum. Hep aşık olmak istemiştim. Belki hayatıma aşk girseydi daha çekilir olurdu. (Metroya girer)

İÇ-GÜNDÜZ-METRO

Ama öyle ya, hayatta her şey istediğimiz gibi olmaz. (Turniklere geldiğinde eliyle üstünü arar. Cüzdan vs. gibi bir şey aramaktadır ama üzerine almadığını fark eder. Beklemeye tahammülü yoktur. Turnikelerdeki güvenlik görevlilerine bakar. Görevliler o sırada başka bir yöne bakmakta olduğundan UMUT özürlüler için ayrılmış bölümden kaçıp sıvışır. Bir yandan da etrafına bakınıp durmaktadır kimse gördü mü diye ama kimse aldırmamaktadır) Hıh! Hayatta olmaz ama rüyalarımda bal gibi oluyordu. Rüyalarımda ne de güzel anlaşıyordum o sevgiliyle. (DIŞ SES gergin bir gülümseme ile) Evet. Gerçek hayatım ile rüyalarım arasındaki fark oydu. İki hayatımdan birinde onunla şimdiye dek hiç konuşmamış olmama rağmen diğerinde mutlu iki sevgiliydik. Okulda aynı sınıfta okuyorduk. Ve ben onunla hiç konuşmamıştım. Ama bir başka gerçeklikte o benim biricik sevgilimdi. Zaten bu yüzden hiç uyanmak istemiyordum ya. (Metroyu bekleyen diğer insanların arasına karışır. Saatine bakacak olur ama yerinde bulamaz. Yanındaki bir adama döner:

UMUT

Affedersiniz! Saatiniz kaç acaba öğrenebilir miyim? (adam adırış etmez. UMUT sorusunu yineler) Pardon? Saat… (adam duymaz) o sırada Metro gelir.

UMUT DIŞ SES

Herkes beni görmezden geliyordu. Neden? Neden bu insanlar beni yok sayıyordu? Acaba gerçekten yok muydum? Belki gerçek değildim? Ya da daha kötüsü. Yaşadığım bu hayat, bu insanlar bu dünya gerçek değildi? Hangisi bilmiyordum. Bildiğim bir şey vardı: O da onun da beni yok saydığıydı. (Bu sırada Metro durakta durur ve içeriye güzel bir kız girer. UMUT onu görür görmez yüzündeki ifade değişir.) Ve onu görüyordum. Her gün aynı metroya binip okula gidiyorduk. Onu öyle çok seviyordum ki, gözlerine, saçına, sesine ayrı ayrı aşıktım.

UMUT DIŞ SES

Onun dikkatini ne yaparsam yapayım çekemiyordum. Hiçbir zaman da çekememiştim zaten. Ama metroda beni görmezden gelmesi… (UMUT kıza bakar, önündekilerin arasından sıyrılıp onun görebileceği uygun bir yere geçer.) Bu çok kırıcıydı. (Bir iki kez selam verek için elini kaldırır. Ama kız onu fark etmez) İlgisini asla çekemedim Hatta selam vermek için elimi kaldırdığımda bile çekememiştim . (UMUT iyiden iyiye bozulur) Ona ismiyle, benim diğer hayatım olan ismiyle seslendim, ama dönüp bakmadı bile. (UMUT bu sırada “Rüya!… Rüya!!!…” diyerek kıza seslenir ama kız dönüp bakmaz.) UMUT canı sıkkın ve sinirli bir biçimde etrafına bakınır.) Metrodaki insanların yüzlerine baktım. Beni duymazdan gelen yalnızca Rüya değildi. Herkes beni sanki orada yokmuşum gibi görmezden geliyordu. (Kızgın bir ifade gelip yüzüne oturur.) Ve sonunda dayanayıp haykırmıştım:

UMUT

SİZ GERÇEK MİSİNİZ!!!

Ve bir anda yaptığından utanıp başını yere eğer. Metro durur. UMUT kaçar gibi metrodan inip uzaklaşır.

DIŞ-GÜNDÜZ-SOKAK

UMUT DIŞ SES

Evet olmuştu. Sonunda Rüya’ya kendimi rezil etmiştim. Onunla zaten bir şansımın olması hayalken şimdi hepten kendimi küçük düşürmüştüm. Kaçmalıydım. Beni en çok anlayan kişiye denizlere kaçmalıydım. (Deniz kenarında bir yerlerde yürünmektedir.) Denize dalıp bütün bu gerçekdışı düşüncelerimden uzaklaşmalıydım. Kimse beni görmüyor kimse benim varlığımla ilgilenmiyordu.(Durup denize, uzaklara bakar. Sonra gözlerini kapatır) Sadece uyumak istiyordum. Rüyalar bu hayattan daha gerçekti benim için. (derken bir el omzuna dokunur. UMUT arkasını döndüğünde RÜYA karşısında gülümseyerek durmaktadır)

RÜYA

(İçten bir ses tonuyla) Selam Umut! Naber?

UMUT şaşkındır. Bir anda yüzünde acı bir ifade belirir ve ağzına ilk gelen soruyu sorar:

UMUT

Niye metroda beni duymazdan geldin?

RÜYA

(Gülerek) Boşver onu şimdi, nasılsın?

UMUT, RÜYA’nın gözlerine bakar.

UMUT DIŞ SES

Ve karşımdaydı. O an ona içimden geçenleri söylememek için hiçbir neden göremedim.

UMUT

Ben seni seviyorum Rüya. Hep sevdim ama söyleyemedim.

RÜYA

Evet biliyorum Umut, ama biz zaten seninle sevgiliyiz ya.

UMUT şaşırır.

UMUT

N-Nasıl olur? Sen sadece rüyalarımda sevgilim oldun şimdiye kadar. Gerçekte değil.

RÜYA denize döner. UMUT ona dikkatle bakmaktadır.

RÜYA

Gerçek mi? Gerçek nedir Umut, şu an yaşadıkların gerçek mi sanıyorsun, gerçek hangisi sence, hayal ettiklerin mi, yoksa buldukların mı? Ben sana söyleyim gerçek sadece görmeyi istediklerindir. (UMUT’a döner) Bak dikkatlice denize, gerçeği orada göreceksin. Bak bak, dikkatlice bak..

UMUT , RÜYA’nın söylediği gibi denize dikkatle bakarken denizde tuhaf dalgalanmalar görür. Başı döner. Gözlerini kapatır. Tekrar açtığında evinin banyosunda, aynaya bakmaktadır.

YA DA

Rüya’nın söylediklerini anlamaya çalışıyordum. Dediğini yapıp denize dikkatle baktığımda ise orada tuhaf dalgalanmalar gördüm. Gözlerimi yumdum. Tekrar açtığımda evimin banyosunda her sabah baktığım aynaya bakıyordum. Ne Rüya vardı yanımda ne de deniz.. Peki ama şimdi Rüya ne yapıyordu?

UMUT son soruyu sorarken aynaya soran gözlerle bakar.

SON

16.12.2006 03.20