Boğaziçinde çek içine
Buz gibi nefesini ateşin
Yaktığı yalnız ben değilim
Yalnız sen değilsin
Biz değiliz yalnız…

Boğaziçinden çık şimdi
Uç başka diyarlara
O masumiyetini kaybetti
Ben kaybettim
Biz kaybettik…

Ne kaldı ki geriye
Martılar da olmasa
Boğazın misafiri kalmazdı
Aşıklar gittiğinden beri
Sandallar da hep yandı…

Boğazım düğüm düğüm
Sarhoş da olunmuyor
Yalılar sahipsizmiş
Oltalar çekilmiş hep boş
Üstelik sensiz de ölünmüyor…

Ölsek de Boğaziçine gömülsek
Boğazımıza kadar
Sensizliğe gömülsek…
Sessizce ölsek..
Boğaziçinde…

***
Umut Yavuz, Ocak 2010,
İstanbul’dan giderken..

If you wait, the seed sprouts
A flower grows up
You feel charmed with its smell
If you wait, the seed sprouts

If you wait, troubles end
Only taste could remain
Of the pains and aches
If you wait, troubles end

If you wait, the day comes
You meet with the beloved
You hug eachother by longing
If you wait, the day comes